Ruşen, aydınlık demek.

Kuzguncuk’a evlerini fotoğraflamak için gitmiştim. İkindi ışığında karşıma çıkan bu kedi, günün bütün mimarisini sessizce geride bıraktı; o geziden en çok sevdiğim fotoğraf bir evin değil, onun kedisinin oldu.

Çankaya’da insanlar çevresinden akıp giderken o, bütün ağırlığıyla olduğu yere uzanmıştı. Şehrin telaşına karşı sunduğu tek cevap, kımıldamamaktı.

Güvercin şehri kendi sessizliğinde izlerken kameranın varlığından habersiz görünüyordu. O an kadrajın tek gözlemcisi olduğumu sanmıştım.

Sonra birden başını çevirdi. Bakışındaki dikkat, şehirde yalnızca bizim bakmadığımızı; başka hayatların da bizi izlediğini hatırlattı.

Siyah ve kırmızı otomobil, Üsküdar’ın gündelik trafiğine beklenmedik bir karakter taşıdı.

Maske görünür olduğunda çevredeki bakışların yönü bir anda değişti.

Yüzünü saklayan bu yabancıyı herkes tanıyordu.

Beyaz gül benim için lekesiz bir sevginin imgesi. Gecenin loşluğunda kendi ışığını bulması, böyle bir sevginin karanlığın içinde dahi varlığını koruyabileceğini düşündürüyor.

Gece, pembe gülleri gerçek ile düş arasında bırakıyor. Sevginin tozpembe hayali ile ona duyduğumuz gerçeğin birbirine karıştığı o belirsiz yerde duruyorlar.

Onu ilk gördüğümde arı sanmıştım. Arı taklitçisi bir çiçek sineği olduğunu henüz bilmiyordum; kandırmacasının kusursuzluğu, bu karşılaşmayı daha ilk karede değerli kıldı.

Çiçeğin merkezine yerleşip beslenirken bütün dünya küçücük bir sarı alana daraldı. Taklit ettiği güçten bağımsız, kendi hayatının dikkatli ritmi görünür oldu.

Konuşu, ön ayaklarını birbirine sürtüşü ve çiçeğin üzerindeki küçük hareketleri, bir anlık karşılaşmayı uzun bir gözleme dönüştürdü. Yakından bakınca tekrarın içinde karakter belirdi.

Kanatlar ayaklardan önce harekete geçti. Fotoğraf, çiçeğe ait olmakla ondan ayrılmak arasındaki o küçücük kararı tuttu.

Bir sonraki çiçekte her şey yeniden başladı. Beni kandıran bu küçük sinek, geride iki ayrı ders bıraktı: tekrarın içindeki ısrarı ve tehlikeli olmakla güçlü görünmek arasındaki farkı.

Rize’de yağmur dinse de şehirden çekilmez. Sahilde bıraktığı su, gündelik hayatı kendi sessizliğine alır; çardak artık yalnızca bir sığınak değil, Karadeniz’in iklimiyle kurulan hayatın hatırasıdır.

Yağmur göğü yere indirmiş; Rize’nin adını da onun içine bırakmış. Dağı, çayı ve bulutuyla şehir, Karadeniz’in kendine tuttuğu aynaya dönüşüyor.

Adı suda, kökü yeşilde. Çay, yağmur ve toprak aynı kökten konuşurken Rize, bir şehirden fazlası olup bir memlekete dönüşüyor.

Bitkiler zarar görmeden geceyi aydınlatmak için seçilen yeşil ışık, beklenmedik bir portre bıraktı. Doğayı koruma niyeti, insan gölgesini yeniden onun içine yerleştirdi.

Pamuk Prenses’in dinginliği, pembe çiçeklerin canlılığıyla derinleşiyor. Masal ile bahar birbirine karışırken zarafet, kadrajın tamamına yayılan sessiz bir büyüye dönüşüyor.

Fuji’nin filtreleriyle tanıştığım günlerde yeşil bir filtreyle çekildi. Filtre, karahindibanın beyaz telleri arasındaki inceliği beklediğimden daha görünür kıldı.

Rize’nin kapalı göğünün ardında ışık hep oradaydı. Bulutların arasından süzülüşü, aydınlığın yaşadıklarımızdan bağımsız olarak varlığını sürdürdüğünü; bazen yalnızca ona bakmayı seçmemiz gerektiğini hatırlatıyor.

Gecenin en tenha saatinde ay ile boş sokak baş başa görünüyordu; sonra bir yaya kadraja girdi. Biz göremesek de hareketin sürdüğünü, hayatın en derin sessizlikte bile bütünüyle durmadığını hatırlattı.

Bazen güzelliği gerçekten görebilmek için çevresindeki renkleri susturmak gerekir. Mor tek başına kaldığında, sıradan bir çiçek bile dikkatin gürültüyü nasıl dönüştürebildiğini gösteriyor.

Aşk gözümüzü bütünüyle doldurduğunda dünyanın geri kalanı karanlığa çekilir. Geriye yalnızca kırmızının çağrısı kalır: yoğun, mutlak ve başka hiçbir şeye yer bırakmayan; aşkın içinde bir hayat.

Aşk kör etmediğinde çevresindeki hayatı da görünür kılar. Gül bu kez gökyüzüyle birlikte anlam kazanır; hayatın içinde bir aşk, dünyayı silmeden ona karışır.

Küçük tekne, gün batımının nereye vardığını merak ederek ufka doğru ilerledi.

İzleri suyun üzerinde uzandı ve teknelerden önce birbirine dokundu.

Güneş çekildiğinde, karanlığın içinden başka bir ışık ona karşılık verdi.

Deniz yollarını yeniden ayırdı; gece, geride kalan teknenin ışığını taşıdı.